انوع بمب های گرافیتی

بمب هاي گرافيتي كه تاكنون شناسايي شده اند از نظر مواد گرافيتي و عملكرد به دو دسته تقسيم مي شوند :

1    بمب‌هاي گرافيتي اليافي

2-    بمب‌هاي گرافيتي پودري

 بمب‌هاي گرافيتي عموماً داراي وزني در حدود 950 پوند بوده و از نظر قيمت در مقايسه با بمب‌هاي جنگي بسيار ارزان قيمت مي‌باشند. عملكرد اين بمب‌ها همانند بمب‌هاي ناپالم است به طوري كه بعد از رها شدن از هواپيما، پوسته خارجي آن شده و در فضا منتشر مي‌شود و به تدريج بر روي كابل‌هاي برق فشار قوي در مراكز نيروگاهي فرود مي‌آيد و با ايجاد جرقه و آتش سوزي باعث خسارات سنگين به اين‌گونه مراكز مي‌گردد. الياف درونی این بمب درون 20 الي 40 كپسول است كه در هر كپسول حدود 100 الي 200 دوك نخ الياف سبك وزن و نرم قرار دارد. طول هر رشته نخ الياف آن به 40 متر مي‌رسد و در مقابل حرارت تا 3000 درجه مقاوم است.

در نوع پودري آن، كپسول‌ها كه دو قسمتي هستند به وسيله چتر فرود مي‌آيند و در ميانه راه قسمت پایين كپسول جدا شده و پودر ذغالي بسيار نرم و سبكي از آن خارج شده و در فضاي منتشر مي‌شود و به تدريج روي محل اتصالات مراكز نيروگاهي مي‌نشيند. این پودر ذغالي به صورت يك عايق الكتريسيته عمل می­کند و تمام مدارات و جريان‌ها را قطع می­نماید. بمب‌هاي گرافيتي نخستين بار توسط آمريكا در دوم ماه مه سال 1999 به وسيله هواپيماهاي جنگنده F-117A بر عليه مراكز نيروگاهي و سامانه‌هاي الكترونيكي صرب‌ها به كار گرفته شد. این بمب­ها خسارات زیادی به اين مراكز وارد کردند به طوري كه در مرحله اول حملات 70 درصد كشور در خاموشي فرو رفت و در حمله بعدي كه در هفتم ماه مه بعد صورت گرفت، باقيمانده كشور هم در خاموشي قرار گرفت. از اين مواد در عمليات طوفان صحرا به شكل ديگري كه بر روي كلاهك موشك‌هاي كروز نصب شده بود و از دريا شليك مي‌شدند عليه مراكز نيروگاهي عراق استفاده شد. اين موشك‌ها كه از فيبر كربن رشته‌اي پر شده بودند با انفجار، عراق را از 85 درصد ظرفيت توليد برق محروم نمودند. در سه روز اول جنگ به اين نتيجه رسيدند به جای مراکز تولید بايد سامانه‌هاي توزيع و انتقال نيرو را مورد حمله قرار دهند.


برگرفته از كتاب: " مديريت بحران در حوادث هسته اي " نوشته ي مهندس رضا بدريان




مقدمه ای بر بمب های گرافیتی

اين بمب ها نوعي مهمات غير كشنده هستند كه اولين بار در جنگ كزوو و صربستان مورد استفاده قرار گرفتند . . .

در واقع به دنبال نیاز نیروی هوایی آمریکا به بمب‌هایی که باعث ازکار افتادن ژنراتورهای برق و خطوط انتقال نیرو ‌گردد و در عین حال اثر نامطلوبی بر روی انسان نداشته باشد، این بمب­ها ساخته شدند.

پیشینه‌ی این بمب‌ها به دهه‌ی 1970 برمي‌گردد که قرار بود در جریان آزادسازی گروگان‌های سفارت آمریکا در تهران از این بمب‌ها استفاده شود. این سلاح همچنین در جنگ علیه عراق (سال 1991) به دفعات همراه با موشک‌های کروز تاماهاوک استفاده شد. عملکرد این بمب‌ها بر اساس تأثیر رشته‌های گرافیت کربن در اتصال قطب‌های مثبت و منفی منابع تولید الکتریسیته استوار است. به دنبال نیاز برای تکامل این جنگ افزار قرار شد از یک بمب فرعی BLU-114 درون بمب‌های خوشه‌ای CBU-94/B استفاده شود تا بتوان به شکل بهتري بمب‌ها را با استفاده از بمب‌های خوشه‌ای پراکنده کرد و میزان آسیب وارده را دو چندان نمود. اما عملاً بمب‌های BLU-114  پس از انفجار بمب مادر با استفاده از چتر کوچک تأخیر انداز سقوط کرده و سپس در ارتفاعی معین منفجر شده و الياف کربن به صورت رشته‌ای در هوا پراکنده می‌شود.

در مدل‌های بعدی، کربن به صورت پودر پخش می‌شود و بتدریج به منابع الکتریسیته نفوذ می­کند و باعث اتصال الکتریکی و از کار افتادن موتورهای برق می‌گردد. زمان پخش این مواد در هوا بین 5 دقیقه تا نیم ساعت است. سایر مشخصات براي استفاده از اين بمب‌ها به قرار زير مي‌باشد:

 

·                    هواپیماهای حمل کننده:  F-4 , F-16 , F-111 , B-52

·                    طول: 2.34 متر

·                    عرض: 40.6 سانتی‌متر

·                    فیوز در بخش پیشانی قرار دارد.

·                    برای کنترل از چهار پره‌ی صلیب شکل بهره می‌برد.

·                    این بمب در سرعت های 200 نات تا 120 نات قابل پرتاب است.

·                    راه‌های مقابله شامل عایق­بندی دقیق دستگاه‌ها و خطوط نیرو و استفاده از کابل کشی زیرزمینی یا پوشش‌های الکترو استاتیکی است.  

 

برگرفته از كتاب: " مديريت بحران در حوادث هسته اي " نوشته ي مهندس رضا بدريان